მშენებლობის კულტურა საქართველოში ოდითგანვე მაღალ დონეზე იდგა. განსაკუთრებულ ადგილს ქვის ნაგებობები და მათი მხატვრულ-დეკორატიული მორთულობა იკავებდა. ჯერ კიდევ წარმართული დროის არქეოლოგიური მონაპოვარიდან ჩანს, რომ ძველად კარგად იყვნენ განსწავლულნი როგორც საინჟინრო, ისე ქვითხუროობის დარგში.

ჩვენი მიზანია, განვიხილოთ ნახატის (როგორც სახვითი ხელოვნების ერთ-ერთი ძირითადი შემადგენელი ნაწილის) განვითარების გზა და პრობლემები. მსჯელობისას ძირითადად დაზგურ ხელოვნებას შევეხებით, თუმცა ფრესკულ მხატვრობასაც მოვიშველიებთ მაგალითებად.

ქართული დაზგური ფერწერის ისტორია XVIII ს მიწურულიდან იწყება. ამ პერიოდის ნამუშევრებში მინიატურის გავლენა შეიმჩნევა. XIX ს-დან კი ასპარეზზე გამოდიან ახალგაზრდა მხატვრები, რომელნიც ევროპულ რეალიზმს რუსული აკადემიური სკოლის გავლით ქმნიან საფუძველს ქართული დაზგური ფერწერის ისტორიაში.

საფრანგეთში მოღვაწე ქართველი მხატვრის, ოქრომქანდაკებლის, ელგუჯა (გუჯი) გიორგის ძე ამაშუკელის შემოქმედება გამორჩეულ მოვლენას წარმოადენს XX საუკუნის ბოლო მეოთხედის გამოყენებითი ხელოვნების ისტორიაში. მისი შემოქმედებითი წარმატება, ხელოვანის უდიდეს ოსტატობასთან ერთად მნიშვნელოვანწილად განაპირობა მხატვრის მიერ არჩეულმა კრედომ - ტრადიციებისადმი ერთგულებამ.